Suggest a place ☺

← back to stories

Waarom het toilet van Prince hotter is dan Pokémon

This is an article published by the GVA written by Katrijn Serneels, Gazet Van Antwerpen saturday 16 en sunday 17 juli 2016 about the first shitty tour in Antwerp.

Eerste toer door Antwerpen met ‘shitty.guide’ van start

De stenen leeuwen aan de ingang van de Zoo knappen een uiltje in de avondzon, terwijl Freddy en Benni hun bordje Shitty Tour hoog in de blauwe lucht houden. “We verwachten een groepje Nederlanders die logeert op camping Bivak: zij krijgen vanavond in primeur de eerste shitty tourdoor Antwerpen”, zegt Vieze Freddy alias Frederik Van den Bril (27).

De weer­go­den zijn Vie­ze Fred­dy niet goed ge­zind: zon­nig, licht bries­je, geen re­gen­drup­pel te be­ken­nen ... "Geen shit­ty weer voor onze eer­ste toer, da’s een te­gen­val­ler", vindt Fre­de­rik Van den Bril, die sa­men met Ben­ni Booi (27) de spits af­bijt als shit­ty gids. Wat de kwa­li­tei­ten zijn van een goe­de shit­ty gui­de? "Goed Cara kun­nen drin­ken, graag zwan­zen, de brui­ne ca­fés ken­nen en bull­shit kun­nen ver­ko­pen", zegt Ben­ni Booi. En waar vind je de bes­te shit­ty plek­ken van ’t Stad? "Daar­voor moet je naar het Noord ... Het Zuid? Dat is geen plek voor een shit­ty tour: daar vind je te veel kak­volk", zegt Vie­ze Fred­dy met een vet­te knip­oog. “Nee, we trek­ken mijn wijk in, we gaan Bor­ger­hout een beet­je ver­ken­nen. Au­then­tie­ke en apar­te plek­ken zoe­ken, waar je als toe­rist nooit al­leen de weg naar vindt. Is wel ge­vaar­lijk hoor, pas maar op dat je de weg niet ver­liest.”

Het groep­je Ne­der­lan­ders heeft zijn weg naar de Zoo ge­von­den. “Nou, ik ben eens be­nieuw­d", zegt Jeroen, een van de Ne­der­land­se jon­gens. “Het is de eer­ste avond dat we op stap gaan in Ant­wer­pen. Zo’n gra­tis tour die ook grap­pig klinkt, dat leek ons wel wat.”

Te­re­sa en Karo­li­ne, twee Ts­je­chi­sche mei­den die op cam­ping Bi­vak over de shit­ty tour hoor­den, slui­ten zich bij het groep­je Ne­der­lan­ders aan. "Mor­gen wil­len we de ka­the­draal en het MAS gaan be­kij­ken. Van­avond de an­de­re kant van de stad ont­dek­ken, daar had­den we wel zin in”, ver­tel­len de meis­jes. "Straks rei­zen we door naar Ne­der­land, mis­schien kun­nen de jon­gens ons wel wat tips ge­ven.”

Jeroen en zijn vriend Lars knik­ken al­vast en­thou­si­ast van ja. "Rot­ter­dam, Am­ster­dam, nou daar ken­nen we onze weg wel”, ma­ken ze de Ts­je­chi­sche mei­den al­vast warm.

Maar eerst Ant­wer­pen ver­ken­nen. Voor de shit­ty tour van start gaat, houdt Fred­dy een col­lec­te met een leeg blik­je Cara Pils. “Dit blik­je is de pot: als ie­der­een er wat in­legt, kun­nen we straks mak­ke­lijk pin­tjes be­stel­len op ca­fé", legt hij uit.

“Is dat lek­ker bier, Cara?”, wil Jeroen graag we­ten.

"Niet zo,” geeft Ben­ni rui­ter­lijk toe. "Maar het is al jaar en dag het al­ler­goed­koop­ste bier en daar­om heeft het wel naam ge­maakt als goed fout bier.”

Ben­ni deelt on­der­tus­sen de con­trac­ten uit. “Wat, een con­tract?”, vraagt Lars, de vriend van Jeroen. Maar eens ze de klei­ne let­ter­tjes le­zen, moe­ten de jon­gens la­chen. “By sig­ning this form I he­re­by de­cla­re that the shit­ty gui­de or the shit­ty tour are not res­pon­si­ble for any da­ma­ges to you … get­ting preg­nant, abor­ti­ons, drug-ta­king, get­ting rob­bed, get­ting lost, stab­bing an­d/or was­te of your pre­cious shit­ty time.”

Een bees­ti­ge plek

Met een rin­ke­lend blik Cara in de hand en de ge­te­ken­de con­trac­ten op zak, steekt Fred­dy ein­de­lijk van wal: “De Zoo … is een bees­ti­ge plek. Tij­dens de we­reld­oor­log was er op een be­paald mo­ment zo’n hon­gers­nood dat de Ant­wer­pe­na­ren de die­ren zijn be­gin­nen op­eten: an­ti­lo­pe­steak, gi­raf­fe­bil­le­tjes … lek­ker hoor. Som­mi­ge die­ren wer­den zelfs af­ge­scho­ten om­dat de be­wa­kers te bang wa­ren dat ze bij een bom­bar­de­ment naar de straat zou­den ont­snap­pen en daar slacht­of­fers ma­ken: dus kre­gen ge­vaar­lij­ke bees­ten als leeu­wen de ko­gel. En de lege kooi­en, die ble­ken best wel han­dig toen Ant­wer­pen be­vrijd was, om de col­la­bo­ra­teurs die met de vij­and had­den mee­ge­zeuld in op te slui­ten.”

De vol­gen­de stop is Ci­ne­ma Roy­a­le. "Tic­kets kos­ten maar 7 euro, geef toe, zo goed­koop raak je niet bin­nen in een an­de­re ci­ne­ma", zegt Ben­ni. En het film­aan­bod? "Voor ie­der­een wat: er zijn apar­te ver­to­nin­gen voor he­te­ro's en ho­mo's. Ook kop­pels kun­nen naar bin­nen, geen dis­cri­mi­na­tie.” He­laas zijn er van­avond geen voor­stel­lin­gen. 'Ge­slo­ten voor ver­fraai­ings­wer­ken,’ zo le­zen we op een pa­pier­tje naast de deur. "De­ze ci­ne­ma is dan ook een mo­nu­ment,” legt Fred­dy uit. “Het is niet al­leen de oud­ste van Ant­wer­pen, het is ook de eni­ge die over­ge­ble­ven is hier in de buurt. Je moet ze­ker eens te­rug­ko­men als de re­no­va­tie­wer­ken zijn af­ge­lo­pen.”

Het vol­gen­de shit­ty we­reld­won­der dat Fred­dy en Ben­ni ons to­nen is … het le­lijk­ste ho­tel van heel Ant­wer­pen. "Heel Eu­ro­pa", vindt Fred­dy. “Zeg maar van heel de we­reld", ver­be­tert Ben­ni. "Zo­als je ziet, is de ge­vel van een mo­der­ne in­ter­pre­ta­tie van het sta­ti­on. Dat be­weert de ar­chi­tect toch. Of dat was zijn plan in elk ge­val. Niet ge­lukt, dat plan.”

Het toi­let van Prin­ce

Fred­dy leidt de blik­ken naar een an­de­re hoek van het Astrid­plein: café Jo­zef. “Dit is de plek waar Prin­ce een half­uur in het toi­let zat op­ge­slo­ten", ver­telt hij.

“Hoe dat kwam? Wel, na een op­tre­den zet­ten Prin­ce nog een stap­je in Ant­wer­pen en toen hij een band hoor­de spe­len in café Jo­zef, zet­te hij zich daar aan een ta­fel­tje", weet Ben­ni. "Maar toen zag hij zijn ma­na­ger ver­schij­nen die naar hem op zoek was. Prin­ce vlucht­te van zijn ta­fel­tje de trap­pen af en sloot zich be­ne­den op in het toi­let.” Na een tijd rook het per­so­neel on­raad. Ze gin­gen naar be­ne­den: een toi­let dat een half­uur be­zet was, dat is niet pluis! Zo heb­ben ze Prin­ce, die trou­wens niet her­kend werd door het per­so­neel, die avond be­vrijd. Pas de vol­gen­de dag viel hun frank: het was nie­mand min­der dan Prin­ce die ze had­den be­vrijd! Tie­ner­meis­jes von­den de we­ken daar­na mas­saal de weg naar café Jo­zef om daar te vra­gen of ze op het­zelf­de toi­let kon­den gaan zit­ten als Prin­ce. Echt een su­per­shit­ty plek!”

Ter­wijl de jon­gens vro­lijk la­chen om zijn fou­te woord­spe­ling, richt Vie­ze Fred­dy zich met een dis­cre­te blik naar de da­mes in ons groep­je: "Wis­ten jul­lie trou­wens … dat café Jo­zef ook dé plek is om een lo­ver­boy te sco­ren? Zo’n mooie jon­gen, vaak met wat exo­tisch bloed in zijn ade­ren. En klikt het tus­sen jul­lie, wel: het ren­dez-vous­ho­tel is naast de deur.”

Ter­wijl we rich­ting Chi­na­to­wn wan­de­len, ver­telt Ben­ni dat hij toe­val­lig ook wat drup­pels exo­tisch bloed in zijn lijf heeft. “Ik ben een kwart Con­go­lees en over de Chi­ne­zen weet ik ei­gen­lijk niet zo veel te ver­tel­len. Ja, bij Ja­mes van Bai Wei kun je heel lek­ke­re dum­plings eten, en voor geen geld!”

Re­com­men­ded by ...

Ja­mes Liu, die net zijn zaak bin­nen­loopt, schudt vro­lijk de hand van de twee shit­ty gid­sen. “Ik kreeg ook een stic­ker van hen die ik op het raam kan han­gen", ver­telt hij ons. "Re­com­men­ded by the Shit­ty Gui­de!”In het­zelf­de rood als de ron­de Mi­che­lin­gids­stic­kers … Zou hij lie­ver geen ech­te ster of een Bib Gour­mand op zijn raam plak­ken? “Nee, alle re­cla­me is goe­d", blijft Ja­mes Liu be­schei­den.

Dusty Lo­de­wij­ckx, de pa­tron van café In de stad Aalst, denkt er net zo over. “Wat moet ik met Mi­che­l­in­ster­ren? Niks! Geef mij maar wat Hol­land­se toe­ris­ten, zo­als Ben­ni en Fred­dy nu bin­nen­bren­gen: die kun­nen ten­min­ste drin­ken …”

Tour­née gé­né­ra­le

Fred­dy haalt zijn blik­je Ca­ra­pils bo­ven, laat het geld rin­ke­len en de eer­ste tour­née gé­né­ra­le van de avond kan be­gin­nen voor ons shit­ty vrien­den­club­je. De Ts­je­chi­sche mei­den, Ne­der­land­se jon­gens en shit­ty gid­sen ver­broe­de­ren bij een Stel­la, ter­wijl FC De Kam­pi­oe­nen op de ach­ter­grond speelt en An­dré Ha­zes Zij ge­looft in mij kweelt. “Nou, ik voel me hier he­le­maal thuis", zegt Jo­ris. “Wat een leuk café. Ik had wel een gids­je bij van Ant­wer­pen, maar daar staat dit soort plek­ken niet in hoor! Top van Fred­dy en Ben­ni, die we­ten echt waar je moet zijn om een feest­je te bou­wen.”

Pa­tron Dusty laat het zich geen twee keer zeg­gen en de vo­lu­me­knop gaat open. “Een toe­komst voor ons al­le­bei­ei­ei­ei­ei ...” An­dré Ha­zes klinkt in dub­bel ste­reo door het café. Marks­ke van De Kam­pi­oe­nen wordt er stil van op het tv-scherm, maar de Ne­der­lan­ders en Ts­je­chi­sche mei­den bab­be­len vro­lijk door over hun toe­kom­sti­ge reis­plan­nen: Gent­se fees­ten, Am­ster­dam, Bar­cel­o­na …

De Co­nin­ck­plein

Fred­dy en Ben­ni klin­ken nog een keer de gla­zen met de groep op hun eer­ste shit­ty­tour en nieu­we vriend­schap­pen en ne­men ons mee naar het De Co­nin­ck­plein. Meer be­paald naar café Kie­booms, want het in­te­ri­eur van deze stads­dan­cing uit de ja­ren vijf­tig is op mi­ra­cu­leu­ze wij­ze be­waard ge­ble­ven. Ca­fé­baas Vic Mees zet zich er even bij: "Ca­fé Kie­booms was de plek waar je in de ja­ren vijf­tig moest zijn om uw man of vrouw te vin­den. Of als je al ge­trouwd was, om een an­de­re man of vrouw te vin­den. Hier werd ge­danst met een li­ve­band, op het po­di­um stond een grand pi­a­no en de toen­ma­li­ge ca­fé­baas, die Kie­booms heet­te, kroop zelf het po­di­um op om ac­cor­de­on te spe­len. Am­bi­an­ce ver­ze­kerd. Maar toen ik het café zes jaar ge­le­den her­ont­dek­te, was het al ja­ren ge­slo­ten: de gou­den ja­ren van de dan­cings op het De Co­nin­ck­plein wa­ren toen lang ver­le­den tijd. De klein­doch­ter open­de voor mij de deur en toen ik hier bin­nen­liep, leek het als­of de gees­ten van het ver­le­den nog aan het dan­sen wa­ren. Ik zag onze scha­du­wen in de muurspie­gels tot le­ven ko­men. En toen wist ik: ik moet dit café ko­pen en weer ope­nen. Ie­der­een ver­klaar­de me gek, het was ook nooit mijn droom ge­weest om ca­fé­baas te wor­den, maar het moest zo zijn: ik heb café Kie­booms in al zijn oude glo­rie her­o­pend.”

Ver­ga­ne glo­rie is ook ons deel in café Vo­ge­len­zang en café Stran­ge, twee an­de­re brui­ne ca­fés waar Ben­ni en Fred­dy graag ge­zie­ne gas­ten zijn. “In café Vo­ge­len­zang wordt nog ton­ne ge­speeld, een heel oud spel met rin­gen die je moet wer­pen, uit­ge­von­den in Ant­wer­pen.”

Te­re­sa kijkt ver­rast op: "Maar dat spel ken ik! Dat spe­len we ook in Ts­je­chië!”

Ben­ni ver­pinkt niet: “Ja, want dan heb­ben Ts­je­chi­sche im­mi­gran­ten die in Ant­wer­pen woon­den het spel naar Ts­je­chië ge­bracht, waar het ook een groot suc­ces is ge­wor­den.”

Is dat waar, wil­len we we­ten? Vie­ze Fred­dy grijnst breed.

Ver­ha­len tap­pen

Waar­heid en stadsle­gen­de, het is een vraag die wan­neer de sche­me­ring valt over de stad niet be­lang­rijk lijkt. “Het gaat om scho­ne ver­ha­len,” zegt Fred­dy. “En zo­als Ben­ni al zei: een shit­ty gids moet bull­shit kun­nen ver­ko­pen. Mijn gro­te held als het om ver­ha­len gaat, da’s Ar­mand, de pa­tron van café Stran­ge. Zo­als die man kan ver­tel­len, tot een gat in de nacht … Als ik tach­tig ben, wil ik ook nog zo’n ver­ha­len tap­pen aan de toog zo­als Ar­mand.”

Ar­mand steekt vro­lijk zijn hand op als hij Fred­dy, Ben­ni en hun ge­volg ziet bin­nen­wan­de­len. Eens de pin­tjes zijn uit­ge­deeld, komt hij bij ons zit­ten en haalt hij her­in­ne­rin­gen op aan de gou­den ja­ren van zijn gay­ca­fé. “De ja­ren tach­tig en ne­gen­tig, toen was het hier elke avond fees­t", zegt hij ter­wijl hij een schoen­doos laat rond­gaan met fo­to's van tra­ves­tie­ten, schaars ge­kle­de man­nen met prui­ken en Zwar­te Pie­ten. “Nu gaat het in de clubs om seks en zijn er dar­krooms. Maar hier kun je nog al­tijd ge­woon pra­ten, je amu­se­ren en ko­men fees­ten. Scho­ne tij­den, ja.”

Tij­den waar­in de lief­de vrij spel vier­de en ook de hoer­tjes in de buurt el­kaar hiel­pen. Als een hoer­tje wat ou­der werd en min­der klan­ten trok, dan kon ze bij de jon­ge­re meis­jes aan de slag als was­vrouw. Om de pie­mels te was­sen, niet hun kle­ren, zo le­ren we. Da’s vriend­schap.

Te­re­sa bla­dert door de fo­to's vol fees­ten­de jon­gens en kus­sen­de man­nen. Jeroen kijkt af en toe haar rich­ting uit, van­ach­ter zijn vier­de of vijf­de pils­je van de avond. "Toch schoon, hé, de lief­de", ver­zucht ze als ze de fo­to's van een kus­sen­de drag­queen en een be­snor­de man be­kijkt. Een ou­de­re stam­gast die naast haar is ko­men zit­ten, schudt het hoofd: “De lief­de, meis­je, dat be­staat niet. Al uw vrien­den hier, die daar sa­men zit­ten: da’s al­le­maal niet echt.” We kij­ken hem on­ge­lo­vig aan. “Ja, de men­sen ho­ren dat niet graag, maar het is waar.”

Zou het waar zijn? Zijn vriend­schap en lief­de ook shit­ty? Ter­wijl de hal­ve maan op­komt, lo­pen we naar de laat­ste stop van de avond, of moe­ten we on­der­tus­sen nacht zeg­gen: de Ja­pan­se ka­ra­o­ke­bar. Waar wel­dra fou­te hits door de nacht zul­len klin­ken, van Give me give me give a man be­fo­re mid­night tot Be­cau­se the night, we'­re gon­na be lo­vers.

Laat de nacht maar het laat­ste woord heb­ben.

 

Qué?

Subscribe to our newsletter
THIS GIF HAS NOTHIN TO DO WITH SHITTY GUIDE